NARIRINIG KO ANG LAHAT.
Hindi ko man sila makita… pero bawat salita nila, parang mas malinaw pa kaysa sa sarili kong paghinga.
“Mas maganda ka pa sa asawa ko.”
Parang tumigil ang mundo.
Boses niya.
ASAWA KO.
Yung lalaking pinangakuan akong hindi niya ako iiwan.
Yung lalaking nagsabing ako lang ang mahal niya.
“Talaga?” sagot ng babae… mahinhin, pero may halong yabang.
“Of course,” sagot niya agad. “Hindi ko alam kung bakit ko pa siya pinatagal.”
Tawa.
Malakas.
Walang pakundangan.
Habang ako…
Nakagapos.
Nanginginig.
At halos hindi makahinga.
Napapikit ako.
Pero hindi para umiwas.
Kundi para damhin.
Lahat.
Ang sakit.
Ang galit.
Ang katotohanan.
“Paano na siya?” tanong ng babae.
May konting pag-aalinlangan sa boses niya.
Pero hindi awa.
Takot lang… na baka maging sagabal ako.
“Hayaan mo na siya,” sagot ng asawa ko.
Malamig.
Diretso.
Walang kahit anong emosyon.
“Wala naman siyang kwenta.”
Tahimik.
Isang segundo.
Dalawa.
At doon ko naramdaman…
Parang may nabasag sa loob ko.
Hindi puso.
Hindi luha.
Kundi yung natitirang paniniwala ko sa kanya.
Dahan-dahan akong napangiti.
Isang ngiti na puno ng sakit…
At mas lalong puno ng GALIT.
Ganun pala ako kadaling palitan.
Ganun pala ako kababa sa paningin niya.
Ganun pala kadali para sa kanya na burahin ako.
“Soon… magiging akin na ang lahat,” sabi ng babae.
Napakunot ang noo ko.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ng asawa ko.
“Kapag wala na siya… mas magiging madali ang lahat.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Kapag wala na ako?
Hindi lang nila ako ikinulong.
BALAK NILANG TAPUSIN AKO.
Dahan-dahan akong huminga.
Mahina.
Kontrolado.
Hindi na ako nanginginig.
Hindi na ako umiiyak.
Kasi sa sandaling iyon…
May nagbago sa loob ko.
Kung kanina… umaasa pa ako.
Ngayon…
NAGISING NA AKO.
Hindi na ako yung babaeng nagmakaawa.
Hindi na ako yung babaeng naniwala sa kasinungalingan.
At lalong hindi na ako yung babaeng papayag na mamatay sa kwartong ito.
Dahan-dahan kong hinigpitan ang hawak ko sa kadena.
Ramdam ko ang sakit.
Pero hindi ko na iniinda.
Sanay na ako.
Sa sakit.
Sa pagtataksil.
Sa panloloko.
Pero hindi nila alam…
Habang iniisip nilang tapos na ako…
Habang iniisip nilang kontrolado nila ang lahat…
Ito pa lang ang simula.
At sa sandaling makalabas ako dito…
HINDI NA AKO ANG TATAKAS.
SILA ANG TATAKBO.
