Tirik na tirik ang araw sa kahabaan ng EDSA.
Yung tipong tagos hanggang buto yung init, tapos parang nilalaga ako sa loob ng luma at kupas kong delivery jacket.
Bilang isang rider, sanay na ako sa ganitong malupit na senaryo araw-araw. Pero iba ang bigat na dala ng araw na ito.
Ako si Lando. Bawat patak ng pawis ko ngayon, may katumbas na buhay.
Nasa isang maliit at siksikang ward sa ospital ang limang-taong gulang kong anak na si Makisig dahil sa matinding Dengue.
Kanina pa akong umaga walang kain. Patuloy lang sa pagbiyahe dahil kailangan ko ng eksaktong limang daang piso para mabuo ang pambili ng mga gamot na mahigpit na nireseta ng doktor.
Ito na ang pinakahuling delivery ko. Kapag naihatid ko ‘tong package sa tamang oras, sapat na ang kikitain ko at may bonus pa akong makukuha mula sa app.
Dalawampung minuto na lang ang natitira.
Pilit kong isinisingit ang motorsiklo ko sa gitna ng naglalakihang bus at nag-uunahang sasakyan sa Guadalupe.
Busina rito, busina roon. Makapal na usok at alikabok ang nalalanghap ko tuwing hihinga ako.
Nang malapit na ako sa intersection, biglang nag-red light. Napabuntong-hininga na lang ako sa kaba.
Pero paghinto ng motor ko, may napansin ako sa gitna mismo ng pedestrian lane. Isang matandang babae.
Biglang nabutas yung manipis na sando bag na dala niya. Nagkalat ang napakaraming hinog na mangga sa mainit at maduming aspalto ng EDSA.
Jusko. Nag-umpisa nang bumusina nang napakalakas at sunod-sunod ang mga naiinip na sasakyan sa likod namin.
Isang drayber ng taxi ang inilabas ang ulo sa bintana at galit na galit na sumigaw, “Hoy, lola! Tumabi ka nga riyan, nakakaabala ka ng trapik!”
Imbes na magalit, nakita ko ang matinding takot at taranta sa mga mata ng matanda.
Pilit niyang pinupulot ang mga nagulong na mangga gamit ang nanginginig at kulubot niyang mga kamay.
Nakakadurog ng puso. Halos masagasaan na siya ng mga nagmamadaling motor.
Nag-isip ako nang malalim. Kung bababa ako para tumulong, paniguradong aabutan ako ng mabilis na pag-usad ng trapiko.
Mauubos ang natitira kong oras. Siguradong ma-la-late ako.
Magagalit ang naghihintay na customer, makakatanggap ako ng malaking penalty, at mawawala ang inaasam kong bonus na pambili ng gamot ng naghihingalo kong anak.
Ngunit nang makita ko ang matanda na lumuluha sa kaba sa gitna ng kalsada, hindi ko na kinaya.
Walang pag-aalinlangan, mabilis kong ibinaba ang stand ng motor ko. Sadyang hinarang ko ‘to sa unahan ng taxi bilang proteksyon niya.
“Ako na po, nay. Huwag na po kayong mag-alala,” mabilis ngunit malumanay na sabi ko habang isa-isa kong pinupulot ang mga prutas sa mainit na kalsada.
Kinuha ko yung malinis kong eco-bag sa compartment at doon ko inilagay ang lahat.
Maingat ko siyang inalalayan sa ligtas na gilid ng kalsada.
“Maraming salamat, iho. Ako nga pala si Lola Carmen,” umiiyak na sabi niya. “Naku, paano ko madadala itong mga mangga sa ospital ngayon, eh napakabigat pa nito?”
Pagkarinig ko sa salitang ospital, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Anak ko.
Tiningnan ko ang relo ko. Ubos na ang oras.
At sakto… Ting! Tumunog ang cellphone ko.
Isang text mula sa galit na customer: “Ang bagal mo! Cancelled na ‘to! I-rereport kita sa management!”
Nanlamig ang buong katawan ko. Nawala na ang bonus. Baka matanggal pa ako sa trabaho. Wala na akong pambili ng gamot ni Makisig.
Gusto kong umiyak sa mismong gilid ng EDSA, pero pinigilan ko. Napangiti na lang ako nang mapait kay Lola Carmen.
“Nay, ihahatid ko na po kayo. Tutal, kanselado na rin po ang byahe ko. Saan po bang ospital?”
Nang sabihin niya ang pangalan ng ospital, nanlaki ang mga mata ko. Ito yung mismong pribadong ospital kung saan naka-confine ang anak ko!
Sumakay ang matanda sa likod ng motor ko. Habang bumibiyahe, naiyak na ako. Naikwento ko sa kanya ang sitwasyon ng anak ko at na nawalan ako ng kikitain para sa gamot niya.
Pagdating namin sa tapat ng ospital, nagpasalamat siya at mabilis na nagpaalam.
Ako naman, naglakad papuntang pharmacy na parang binagsakan ng langit at lupa. Wala akong dalang sapat na pera.
Plano ko sanang lumuhod at makiusap sa parmasyutika kung pwedeng iwan ko muna ang lisensya at motor ko makuha lang ang gamot ni Makisig.
Pero paglapit ko sa counter… may isang lalakeng nakaputi ang humarang sa akin.
Laking gulat ko nang makita ko kung sino ito. At ang dala-dala niyang balita ay tuluyang nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ko.
Part 2: Ang Bigat ng Kawalan at Ang Huling Pag-asa
Ang lalakeng nakaputi na humarang sa akin ay walang iba kundi si Dr. Fernandez. Siya ang masungit na head pedia na tumitingin sa anak kong si Makisig.
Nanginig ang mga tuhod ko. “Doc… pasensya na po. Wala pa po akong dalang pera para sa gamot ni Makisig. Pero parang awa niyo na, wag niyo po siyang pabayaan.”
Umiiyak ako sa gitna ng hallway ng ospital. Wala na akong pakialam kung pinagtitinginan ako ng mga nurse at ibang pasyente.
Ramdam ko yung malamig na pawis tumutulo sa noo ko. Amoy alcohol at kalungkutan ang buong paligid.
“Kanselado po kasi yung byahe ko, Doc. Tinanggalan po ako ng trabaho. Iiwan ko po ang motor ko sa inyo, ang lisensya ko, kahit ano po, bigyan niyo lang ng gamot ang anak ko!”
Halos lumuhod na ako sa harap niya. Grabe yung sakit sa dibdib na makitang naghihingalo ang anak mo tapos wala kang magawa dahil wala kang pera.
Pero imbes na sigawan ako o palayasin dahil sa ingay ko, tahimik lang akong pinagmasdan ni Dr. Fernandez.
Part 3: Ang Nakakagimbal na Rebelasyon
“Ikaw ba ang ama ni Makisig? Si Lando?” mahinahon at malambot na tanong ng doktor.
Tumango ako nang mabilis, labis na naguguluhan. Dati rati, ni hindi niya ako tinitingnan sa mata kapag nag-uusap kami.
May inilabas siyang isang malaking brown paper bag mula sa likuran niya. Punong-puno ito ng mamahaling antibiotics, IV fluids, at vitamins.
Kasama rin nito ang isang mahabang resibo na may tatak na ‘PAID’.
“Bayad na ang lahat ng gamot ng anak mo, Lando,” nakangiting sabi ng doktor.
Natulala ako. “P-po? Paano po nangyari yun? Wala naman po akong asawa na magbabayad, at ulila na po ako.”
Inilagay niya ang kamay niya sa balikat ko. “Hindi lang ang gamot, Lando. Pati ang buong hospital bill ninyo hanggang makalabas si Makisig… cleared na lahat.”
Parang huminto ang oras. Tinitigan ko ang papel. Totoo nga. Zero balance.
Sino ang gagawa ng ganito kalaking himala para sa isang hamak na delivery rider?
Part 4: Ang Tulfo-Style na Pasabog at Bawi ng Tadhana
Bago pa ako makapagsalita at magtanong, bumukas ang malaking salamin na pinto ng opisina ng Hospital Director.
Isang pamilyar na bulto ang lumabas.
May mga nurse at guards na nakasunod sa kanya, panay ang “Yes, Ma’am,” at “Right away, Madam.”
Napaawang ang bibig ko.
Ang babaeng naglalakad palapit sa amin… ay walang iba kundi si Lola Carmen.
Pero hindi na siya yung mukhang kawawang matanda sa gitna ng EDSA. Maayos na ang buhok niya, at lahat ng tao sa ospital ay nakayuko bilang paggalang.
Lumapit siya sa akin at ngumiti nang napakatamis. Hawak pa rin niya yung eco-bag na binigay ko sa kanya kanina, kung saan nakalagay ang mga mangga.
“Nay Carmen? A-ano pong ginagawa niyo rito?” utal-utal kong tanong.
Natawa nang mahina si Dr. Fernandez. “Lando, siya si Madam Carmen. Ang ina ng may-ari at ang pinaka-Medical Director nitong buong ospital.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Seryoso ba?! Yung tinulungan kong pulutin ang prutas sa kalsada, ang may-ari ng ospital na nagpapagaling sa anak ko?!
“Iho,” malambing na sabi ni Lola Carmen, hinawakan niya ang magkabilang kamay ko. “Sabi ko naman sa’yo, hindi ko makakalimutan ang kabutihan mo.”
“Nakita ko kung paano mo isinugal ang trabaho mo, ang kaisa-isa mong pag-asa para kumita, para lang iligtas ang isang matandang hindi mo naman kaano-ano sa gitna ng kalsada.”
Tumulo ang luha ko. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa sobrang pasasalamat.
“Narinig ko ang kwento mo sa motor. Kaya bago pa tayo makarating dito, inutusan ko na ang staff ko na asikasuhin ang anak mo. Binalik ko lang ang pabor, Lando.”
Napaluhod ako sa harap niya sa sobrang iyak. Grabe, totoo pala ang karma. Kapag nagtanim ka ng mabuti, aani ka ng grasya sa oras na pinaka-kailangan mo.
Conclusion: Ang Susi sa Bagong Buhay
Nakalabas si Makisig sa ospital pagkalipas ng tatlong araw. Malakas, masigla, at walang iniindang sakit. Wala akong binayaran kahit isang kusing.
Pero hindi lang diyan natapos ang kwento.
Dahil nalaman ni Lola Carmen na tinanggal ako sa delivery app, inalok niya ako ng trabaho.
Ngayon, ako na ang head dispatcher ng mga ambulansya at hospital vehicles nila. May maayos na sahod, may benefits, at higit sa lahat, hindi ko na kailangang magbilad sa araw at makipag-patintero kay kamatayan sa EDSA.
Minsan pala, ang mga pinakamalaking pagsubok natin — yung akala natin katapusan na ng mundo dahil nawalan tayo — ay set-up lang pala ng Diyos para sa mas malaking blessing.
Huwag kayong magsasawang gumawa ng mabuti, kahit ikaw na mismo yung gipit na gipit. Dahil hindi natutulog ang tadhana. Ibabalik at ibabalik nito ang kabutihan mo, sa paraang hindi mo inaasahan.
