Hawak ko ang perang iniwan niya sa mesa.
Makapal.
Malinis.
At punong-puno ng yabang.
Dahan-dahan ko itong itinulak pabalik.
“Hindi ko kailangan ‘yan,” sabi ko… mahina pero matatag.
Parang may sumabog sa paligid.
Tumigil ang lahat.
Mga mata… sabay-sabay na napunta sa akin.
“Excuse me?” sabi ng biyenan ko.
Hindi siya makapaniwala.
Sanay siyang sinusunod.
Sanay siyang kinatatakutan.
Pero hindi ngayon.
Tumingin ako sa kanya.
Diretso.
Walang takot.
Walang pag-aalinlangan.
“Siguro… kayo ang may kailangan niyan,” sagot ko.
Mas lalong tumahimik ang buong restaurant.
May nahulog na kutsara sa isang mesa sa likod.
At yun na lang ang narinig.
Ramdam ko ang kaba ng asawa ko.
Unang beses…
Nakita kong hindi siya sigurado.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya.
Mahina.
Pero halata ang pag-aalala.
Ngumiti ako.
Isang ngiting hindi nila kayang basahin.
Malamig.
Kalmado.
Pero mapanganib.
“Malalaman niyo rin.”
Isang simpleng sagot.
Pero sapat para guluhin ang mundo nila.
Tumingin ang biyenan ko sa asawa ko.
Parang naghahanap ng paliwanag.
Pero wala siyang nakuha.
Kasi kahit siya…
Hindi niya alam kung sino talaga ako.
Tumalikod ako.
At naglakad palabas.
Bawat hakbang ko… parang bumabawi sa lahat ng hakbang na ginawa ko dati para sa kanila.
Yung mga panahong nagtiis ako.
Yung mga panahong nagpakumbaba ako.
Yung mga panahong pinili kong manahimik.
Pero tapos na ‘yon.
Pagbukas ko ng pinto ng restaurant…
Sumalubong ang malamig na hangin.
Parang may bagong simula.
Huminto ako saglit.
At saka ko inilabas ang cellphone ko.
Lumang model.
Gasgas.
Mukhang wala talagang halaga.
Pero hindi nila alam…
Ito ang susi.
Dahan-dahan akong nag-dial.
Isang number.
Hindi naka-save.
Pero kabisado ko.
Isang ring lang…
May sumagot agad.
“Ma’am.”
Isang lalaki.
Pormal.
Diretso.
At puno ng respeto.
Ibang-iba sa paraan ng pagtrato sa akin kanina.
“Ready na ba?” tanong ko.
Tahimik.
Kontrolado.
“Matagal na po kaming naghihintay ng utos niyo.”
Napatingin ako sa salamin ng kotse sa tapat ko.
Nakita ko ang sarili ko.
Hindi na yung babaeng pinahiya.
Hindi na yung babaeng iniwan.
Kundi isang taong handang bumawi.
“Simulan niyo na,” sabi ko.
Isang maikling utos.
Pero sapat para gumalaw ang lahat.
“Understood, Ma’am.”
Pagkababa ko ng tawag…
May dumaan na itim na sasakyan sa harap ko.
Mabagal.
Tahimik.
At huminto… eksakto sa tapat ko.
Bumaba ang driver.
Naka-suit.
Maayos.
At yumuko sa harap ko.
“Welcome back, Ma’am.”
Hindi ko napigilang ngumiti.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil…
Oras na.
Sumakay ako sa sasakyan.
At habang umaandar kami palayo…
Nakita ko sa salamin ang restaurant.
Yung lugar kung saan nila ako sinira.
Pero hindi nila alam…
Doon din nagsimula ang pagkawasak nila.
Kasi sa sandaling ito…
NAGSIMULA NA ANG TUNAY NA LARO.
At sa larong ‘to…
AKO NA ANG MAY KONTROL.
