Nanlalamig ang kamay ko habang hawak ang pinto ng sasakyan.
Hindi ko alam kung sasakay ba ako… o tatakbo.
“Ma… saan po tayo pupunta?” tanong ng anak kong si Lira, mahigpit ang kapit sa damit ko.
Tumingin ako sa kanya.
Para bang gusto kong umatras.
Pero may nagsasabi sa puso ko…
Ito na ang simula ng isang bagay na hindi ko pa naiintindihan.
Sumakay kami.
Habang umaandar ang convoy ng itim na SUV, hindi ko mapigilan ang sarili ko na tumingin sa bintana.
Ang mga kapitbahay…
Nakatitig.
Hindi makapaniwala.
Yung iba… bulong nang bulong.
“Si Mara ba ‘yan?”
“Anong nangyari?”
“Sino ‘yung mga ‘yon?!”
Hindi ko rin alam ang sagot.
Pagdating namin sa mansion…
Nanlaki ang mata ko.
Hindi ko pa nakita ang ganitong klaseng bahay sa buong buhay ko.
Marble floors.
Malalaking chandelier.
Tahimik… pero nakakatakot.
Parang hindi ako bagay dito.
“Ma’am, this way po,” magalang na sabi ng isang assistant.
Dinala kami sa isang malaking hall.
At doon ko siya nakita.
Ang lalaking pinakain ko.
Hindi na siya pulubi.
Pero ngayon…
Naka-itim na suit.
Malinis. Maayos. Makapangyarihan.
Ang aura niya… parang kayang patahimikin ang buong mundo.
Hindi ako makapagsalita.
Siya ang unang nagsalita.
“Kamusta ka na?” mahinahon niyang tanong.
Parang wala lang.
Parang hindi siya ang lalaking nanginginig sa ulan kagabi.
“A-ayos lang po…” nanginginig kong sagot.
Tumingin siya kay Lira.
Lumapit.
Lumuhod.
“Gutóm ka pa ba?” tanong niya.
Tahimik si Lira.
Pero tumango.
Ngumiti siya.
“At mula ngayon… hindi ka na magugutom.”
Napaluha ako.
Hindi ko napigilan.
“Bakit… bakit niyo po ginagawa ‘to?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin.
Diretso.
Malalim.
“Dahil ikaw ang nag-iisang taong tumulong sa akin… nang wala akong kahit ano.”
“Pero… pulubi po kayo—”
Ngumiti siya.
“Hindi ako pulubi.”
Tumahimik ang buong kwarto.
“At hindi rin aksidente ang pagkikita natin.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ano pong ibig niyong sabihin?”
Dahan-dahan siyang tumayo.
Naglakad palapit sa bintana.
Tumingin sa labas.
“At ikaw… Mara…”
Huminto siya.
“…matagal na kitang hinahanap.”
Parang may sumabog sa utak ko.
“P-Po?”
Lumingon siya.
Ngayon… iba na ang tingin niya.
Hindi na basta pasasalamat.
May lalim.
May lihim.
“Hindi mo ba naaalala… ang nangyari sa’yo noon?”
Nanlalamig ang katawan ko.
“Ano pong… nangyari?”
Biglang bumukas ang pinto—
BANG!
“STOP THIS!”
Isang lalaking galit na galit ang pumasok.
“Hindi mo siya pwedeng kunin!”
Napaatras ako.
“Sino ka?!” tanong ko.
Ngumiti siya… pero malamig.
“Ako ang tunay na anak ng chairman.”
Nagkagulo ang buong kwarto.
Lumapit siya sa akin.
“At ikaw… hindi ka dapat nandito.”
Tahimik lang ako.
Pero may kakaiba.
Parang may nagigising sa loob ko.
Isang bagay na matagal nang nakalimutan.
Isang alaala…
Isang katotohanan…
Hindi ko alam kung saan galing…
Pero alam kong totoo.
Unti-unti akong ngumiti.
“Sigurado ka?”
Kinuha ko ang phone na hindi ko maalala kung kailan napunta sa kamay ko.
Tinawagan ko ang isang number.
“Hello…”
Huminto ako.
Tumingin sa kanila.
“At this time… simulan niyo na.”
Biglang nag-ring ang lahat ng phone sa loob ng mansion.
Sunod-sunod.
Nagbago ang mukha ng lahat.
Lalo na ng lalaking galit.
“Hindi… imposible ‘to…”
At doon ko lang naramdaman—
Hindi lang pala ako basta isang mahirap na ina…
May isang lihim akong nakalimutan… at ngayon, bumabalik na ito.
